(37kB)

Autor: Zbigniew Gibki

WPROWADZENIE

      Jako dyrektor MOS nr 5 w Warszawie biorę udział w realizowaniu i egzekwowaniu planu profilaktyczno-wychowawczego placówki. Podejmujemy różnorodne formy pracy z dzieckiem i rodziną. Dla młodzieży pochodzącej głównie z rodzin niewydolnych wychowawczo, mającej duży deficyt w wiadomościach szkolnych, głównym zadaniem jest codzienna praca dydaktyczna. Jednym z wielu zagadnień planu profilaktyczno- wychowawczego jest organizacja czasu wolnego.
Dzieci biorą udział w wielu zajęciach socjoterapeutycznych:
(11kB)(7kB)(11kB)(12kB)
      Wszystkie te zajęcia mają charakter integracyjny, uczą współdziałania w grupie, empatii i wzajemnego szacunku. Dla rodziców mamy między innymi spotkania pedagogizujące, wspólne z dziećmi zajęcia, wyjazdy. Rok pracy kończy się wczasami z pedagogiem, na których jest realizowany program zapobiegania agresji - ART.

ADRESACI

      Moi wychowankowie to dzieci z niskim poczuciem wartości, o słabej motywacji, nikłych zainteresowaniach. Nieustannie oczekują propozycji, zachęty do jakichkolwiek działań, wsparcia i pomocy. Ciekawe zajęcia mogą dać im szanse podbudowania "własnego ja", zaistnienia w grupie, zdobywania pochwał, aplauzu, podziwu, wyrobienia aktywności.

OCZEKIWANE EFEKTY

      Liczę na to, że proponowane zajęcia wpłyną pozytywnie na wizerunek poszczególnych osób, poprawi się ich samoocena i postrzeganie w grupie przez innych.
      Mam nadzieję, że proponowane przeze mnie zajęcia będą dla większości alternatywą dla oglądania TV czy bezproduktywnego spędzania czasu wolnego na tzw. niczym. Oczekują, że te zajęcia spowodują, iż moja młodzież będzie wrażliwa na krzywdę innych, że nie zdarzą się historie jak w Gdańsku w przypadku Ani. Mam też nadzieję, iż w przypadku prześladowania innych kolegów moja młodzież potrafi zareagować i przeciwstawić się przemocy. Wspólne z dorosłymi zajęcia, wspólna praca i zabawa spowodują, że młodzież zacznie darzyć dorosłych zaufaniem, zaczną opowiadać o swoich problemach, troskach, niepokojach.
      Bardzo duże znaczenie musimy przywiązywać do pracy z rodziną. Rodzina oprócz zaspokajania potrzeb biologicznych zaspokaja potrzeby psychiczne, takie jak: potrzebę bezpieczeństwa, miłości, zależności. Kształtuje zarazem potrzeby poznawcze, emocjonalne i społeczne. Dostarcza wzorców zachowań. Przekazuje też określony system zachowań i norm społecznych.

CELE

Te cele można realizować poprzez:
  1. Organizowanie scenek rozmów, w których młodzież może
    • wyrażać siebie
    • poznawać swoje mocne strony
    • uczyć się reagować na oceny - krytyka i pochwały
    • polubić siebie
    • radzić sobie w trudnych sytuacjac
  2. Udział wychowanków w różnego rodzaju konkursach plastycznych, teatralnych, sportowych. Żywy udział w twórczości artystycznej uczy obiektywnego oceniania własnych możliwości w danym zakresie, także kształtuje poczucie odpowiedzialności za siebie i grupę.
  3. Stwarzanie przez wychowawcę takich sytuacji, aby wychowankowie sami dokonywali wyboru, na przykład pomysły na zajęcia pozalekcyjne czy do gazetki ośrodkowej, brali odpowiedzialność za swój wybór.
  4. Inspirowanie do określonego działania, na przykład w samorządzie ośrodka.
  5. Udział w zajęciach pozalekcyjnych i pozaszkolnych kółkach zainteresowań.
  6. Stwarzanie sytuacji, w których wychowankowie są odpowiedzialni za przebieg imprez ośrodkowych.

FORMY PRACY

  1. Scenki
  2. Terapie indywidualne
  3. Rozmowy o konkretnych sytuacjach życiowych
  4. Koła zainteresowań
  5. Wczasy z pedagogiem.

PODSUMOWANIE

      Tego rodzaju zajęcia dadzą dzieciom dużą satysfakcję, ale też nauczą wrażliwości, poczucia własnej wartości, asertywności. Spowodują, że dzieci będą pozytywnie umiejscowione w społeczeństwie i będą w nim odgrywać znaczącą rolę. Ich umiejętność zajmowania zdecydowanej postawy w przypadku, kiedy będzie się działo zło innemu człowiekowi, spowoduje być może, że przynajmniej w ich klasie, grupie, na podwórku nie będzie dochodziło do dramatycznych sytuacji.